Maandag 4 september
Om 05.00 uur verzamelden we ons bij Mia van Mourik aan de Achterweg. Na een bakkie koffie met cake las Mia een stukje uit Galaten 6, vers 1 tot 10 en Bram heeft gebeden. Om 05.45 uur vertrokken we met 6 personen, namelijk Henk en Corrie van Wijgerden, Tinus de Bruijn, Mia van Mourik, en Johan Oldenhuis en Maries Kieskamp de vrachtwagenchauffeurs. In Venlo is de vrachtwagen uitgeklaard. Helaas hadden we meteen een steekproef. Na 1 uur oponthoud konden we weer verder. Na 3 stops in Duitsland arriveerden we om 18.20 uur 25 km voor Passau om te eten. Daar waren ook de ouders van Johan op vakantie, die met ons mee-aten. Om 01.00 uur kwam we bij de grens Oostenrijk-Hongarije aan. Daar kochten Henk en de chauffeurs een autovignet. De vrachtauto ging ook op de weegbrug. Net over de grens sliepen we in Hegyeshalom.
Dinsdag 5 september
's Ochtends om 07.00 uur werden we wakker. Met zijn zessen nuttigden we ons ontbijt, en we reden rond de klok van 10.00 uur weg. Henk, Tinus en Mia reden om beurten een stuk. Om 12.00 uur dronken we een bakkie koffie, heerlijk in de zon. Zo'n 100 km voor Debrecen tankten we met de bus. Johan maakte in zijn uitlaat een blikje knakworst warm, lekker! Aan het eind van de middag kwamen we op de Dorcas-camping in Debrecen aan. Daar kregen we een maaltijd van Janosz en daar sliepen we ook.
Woensdag 6 september
De volgende morgen reden we om 05.00 uur richting de grens van Oekraïne. Na ruim 2 uur rijden arriveerden we bij de grens Hongarije-Oekraïne. Onze bus werd zorgvuldig gecontroleerd. Alle papieren werden gecheckt, en na een uurtje was de bus door de controle. De vrachtauto moest wat langer wachten, maar kon na 4,5 uur doorrijden. De bus arriveert, met ons vieren, om kwart voor tien bij het Dorcas-kantoor in Szürte. Daar werden we ontvangen door Eva. Zij is directeur van Dorcas Aid Transcarpathia. Haar man Thomasz was jarig, dus kregen we een stukje taart bij de koffie. Om 11.00 uur reden we terug naar de grens om de chauffeurs op te wachten. Er werd hun gevraagd om een document, waarop staat dat ze geen vis, vlees en verse groente vervoeren. Dit hadden ze niet, maar ze kregen te horen dat ze dit voortaan wel bij zich moeten hebben. De vlag van één van de sponsors van Dorcas, Kleyn Trucks, moest van de vrachtauto afgehaald worden bij de grens. Maar net over de grens deden we de vlag er weer op! Terug bij het Dorcas- kantoor kon er om 13.00 uur worden gelost onder het toeziend oog van de douane. Na 2 uur lossen was de vrachtauto leeg.
Een kwartier later gingen we met Melinda, ook een medewerkster van Dorcas, de zigeunergezinnen in Szürte bezoeken. Dit was erg indrukwekkend. Huisjes van 3 bij 5 meter, opgemetseld uit stenen van klei met stro, moesten onderdak bieden aan soms wel 9 tot 11 personen. We vroegen ons af hoe deze mensen de winter door moeten komen. Wat gebeurt er met hun huisjes als het gaat regenen en sneeuwen? We zagen mensen die hun weggespoelde huisje weer aan het opbouwen waren. Bij sommige huisjes keek je zo de open zolder op. Eén van de oudste zigeuners, die zondags ook de kerkdiensten begeleidde, speelde op zijn gitaar en zong samen met wat kinderen een aantal liederen. Hierbij was een speciaal zigeunerlied. Dat was aangrijpend en zeer emotioneel. We zagen mensen die ondanks hun armoede een vast vertrouwen hebben in Jezus Christus, onze Heer.
Daarna gingen we terug en na het eten van wat brood en nasi, vielen we 's avonds - na zelf een bakkie koffie te hebben gezet - moe in slaap.
Depots Gelderland
