Kinderziekenhuis In Chop bezoeken we een kinderziekenhuis. Er verblijven hier kinderen die daadwerkelijk ziek zijn en kinderen die door hun ouders in de steek gelaten zijn. Kinderen die erg ziek zijn worden behandeld in het grote ziekenhuis. Voor de in de steek gelaten kinderen worden pleeggezinnen gezocht. Dat gaat erg moeizaam.
We mogen twee ziekenzalen en de behandelkamer bezoeken. De uitrusting van de behandelkamer is in onze ogen ver onder de maat. De mensen van het ziekenhuis zijn er blij mee, het is veel erger geweest. Op de babyzaal ligt een kindje in coma. De verpleegster zegt dat het spoedig zal overlijden. Die vrij zakelijk gedane mededeling treft ons allen diep. We voelen ons machteloos. Kan er dan niets meer voor haar gedaan worden? We knuffelen met de andere baby's. We geven ze, al is het maar voor heel even, onze liefde.
Kinderhuis We rijden door naar een ander door Dorcas gesteund project: het Good Samaritan kinderhuis in Nagyhorny. De directeur leidt ons rond. Deze man heeft zijn zaken heel goed voor elkaar. Hij is op en top een manager. Binnen de hekken van het complex bevinden zich een renderende bakkerij en een boerderij/tuinderij. Niet alleen de kinderen, maar ook de dorpsbewoners profiteren van deze goedlopende ‘onderneming'. De directeur heeft echt overal hulpbronnen aangeboord en dat is te zien. Het complex beschikt over, zeker voor Oekraïne, bijzondere zaken, zoals een modern ingerichte tandartskamer en een conferentiezaal.
Groepjes kinderen, die in het dorp naar school gaan, komen thuis. In de eetzaal dekken ze zelf de tafel en gebruiken de lunch. Alles in goede harmonie. Het is duidelijk dat er regels zijn, maar ook dat er liefde aan de kinderen gegeven wordt.
Staatskindertehuis Daarna gaan we door naar een kinderhuis dat gefinancierd wordt door de staat. In dit huis verblijven kinderen, voornamelijk jongens, die door hun ouders in de steek gelaten zijn. Er zijn wat eerste contacten met Dorcas. Direct bij aankomst worden we omringd door tientallen kinderen. Ze lopen en schreeuwen door elkaar. De leiding vindt het allemaal wel best en heeft zich teruggetrokken. De kinderen raken ons overal aan, ze hangen aan onze armen. Er wordt getrokken en geduwd, het is ieder voor zich.
Na een half uur verschijnt er een leraar en is dit heftige halfuurtje voorbij. Binnen de kortste keren worden we ook binnen weer door de kinderen omringd. De leraar, de enige van de leiding die we op enthousiasme voor zijn werk kunnen betrappen, leidt ons door het gebouw. Hij wil een computerkamer voor de kinderen inrichten. Hij hoopt dat Dorcas hem daarbij wil steunen.
Ook voor de kinderen van dit huis hebben we sinaasappels meegenomen. Het leek ons het eenvoudigst, om de dozen bij de keuken af te geven. De leiding kan dan op een geschikt moment de sinasappels onder de kinderen verdelen. Eva raadt ons deze aanpak af. We moeten de sinaasappels direct aan de kinderen geven, anders is het volstrekt niet zeker of ze er ooit wel één zouden krijgen. Het is volgens haar zeker niet ondenkbaar dat de vruchten door de leiding verpatst zouden worden. We nemen een kijkje in de eetzaal. Het is er een drukte van belang. Hier delen we de sinaasappels uit.
Terwijl we vertrekken proberen enkele leiders de orde te herstellen. Dat valt niet mee. In dit huis is weinig structuur te onderscheiden. Van samenwerking tussen de kinderen is weinig te merken. Eva zegt later, dat de orde gehandhaafd wordt door schreeuwen en soms ook door slaan. Voor zover wij het kunnen bekijken gaat er van de leiding weinig liefde uit. Het is voor hen gewoon een baantje, en nog niet eens leuk ook. De kinderen valt niets te verwijten. Zo'n fijn leven hebben ze tot nu toe echt niet gehad. En hun gedrag? Het is één grote roep om aandacht.
Depots Gelderland
