In Szurte, het dorpje in Oekraïne waar het Dorcas-kantoor voor de Transkarpaten is gevestigd, ligt een straat. Aan de linkerzijde staan woningen met een hek en verzorgde tuintjes. Aan de rechterkant staan krotten, opgetrokken van klei met stroo en golfplaten. Hier wonen zigeuners.
Tussen de rommel spelen kleine kinderen. Eén jongetje van een jaar of drie speelt met een oud toetsenbord van een computer waarvan verschillende knopjes ontbreken. Oude en vieze kleren heeft hij aan. In het huis waar hij woont, is het eveneens een bende. Een troosteloze situatie waarin dit kind moet opgroeien.
De voedselpakketten die we bij ons hebben, zijn zeer welkom. Doordat deze mensen worden gediscrimineerd, hebben ze vaak geen werk en dus ook geen inkomen. Alle hulp is dan ook hard nodig.
Als we een pakket op het bed zetten, komen de kinderen onmiddellijk eromheen zitten. Blij pakken ze het voedsel uit en laten het aan mij zien. Ik pak mijn fototoestel en maak een foto van ze. Hoewel de kinderen eerst nog wat verlegen zijn, komen ze al spoedig naar me toe. We sluiten al snel vriendschap en ze zijn niet meer bij me weg te slaan.
We realiseren ons dat het moeilijk is om deze mensen goed te helpen. Het is vaak een kwestie van mentaliteitsverandering, wat heel moeilijk is om te bewerken. Gelukkig zijn de voedselpakketten op een goede plek terechtgekomen.
Voedselactie in een notendop
