Zo'n zeven jaar geleden bezocht ik voor het eerst het huizenproject in Tanzania. We bezochten een gezin dat op de lijst stond om een huis voor te bouwen. Toen we daar aankwamen, was meteen duidelijk waarom deze mensen een nieuw onderdak nodig hadden. Het gezin dat daar woonde, vertelde dat het al twee jaar niet geregend had. Er was dus geen oogst. Ik keek bijna automatisch om mij heen en zag dat er op het stukje land achter het huis niets groeide. ‘Hoe kunt u nu overleven?', vroeg ik hem. Hij vertelde dat hij zo af en toe werk had en dat werd dan uitbetaald in voedsel. Toen ik vroeg hoeveel kinderen ze hadden, antwoordde zij: ‘Vijf. We hadden er zes. Gisteren hebben we het jongste kind begraven. Zij overleed aan een infectie vanwegen het drinken van vervuild water.' Terwijl ze dit vertelde, wees ze met de vinger naar achter hun huisje. Daar zagen we een vers graf van het net begraven kind ...
Daar sta je dan. Bij een gezinnetje met vijf kinderen met dan straks wel een nieuw huis, maar nog steeds niet voldoende te eten. Toen hebben we het besluit genomen om niet alleen huizen te bouwen, maar de mensen ook te trainen om in hun eigen onderhoud te voorzien.
Nu, zeven jaar later, was ik weer in hetzelfde gebied, met mensen van de RKK die ons huizenproject filmden. We hebben wat afgereden in dit gebied. Op een gegeven moment zag ik een van de huizen die we hebben gebouwd. Ik stopte om een foto te maken en ineens zag ik het gezin met hun vijf opgroeiende kinderen. Het raakte me. Mijn medereiziger vroeg waarom ik niet verder ging. Ik zei niets en reed verder. Op weg naar een echtpaar dat nog niet zolang geleden een Dorcas-huis had betrokken. Toen we verder reden, realiseerde ik me ineens dat ik net geen foto had gemaakt. Nou ja, wat maakt het uit.
Even later kwamen we aan bij het echtpaar. Twee enthousiaste mensen die vol trots hun nieuwe huis lieten zien. Het oude huis stond nog achter het nieuwe. Wat een verschil. De tuin stond vol met bananenbomen, maar nog zonder bananen. Dit als gevolg van watergebrek. Ook nu was er al een hele tijd geen regen gevallen. We liepen verder en kwamen aan bij de varkensstal met twee volwassen varkens en vijf biggen. Deze varkens waren door het echtpaar gekocht met een microkrediet. En als het een beetje lukt, kunnen zij hier van leven. Met hulp kunnen we het leven van mensen weer hoop geven!
Dirk Jan Groot
Oprichter en internationaal directeur Dorcas
