De 25-jarige Nicole was eten aan het koken, toen de aardbeving begon. Zij en haar gezin probeerden onmiddellijk het huis te verlaten. Haar man kreeg puin op zijn hoofd, maar slaagde er toch in om samen met de twee kinderen weg te komen. Nicole werd echter ingesloten door het instortende huis.
Gelukkig wisten haar familieleden haar vrij te krijgen. De grote littekens op haar voet en arm herinneren haar er dagelijks aan hoe bijzonder het is dat ze nog leeft.
Helaas bezitten Nicole en haar gezin niets anders meer dan hun leven en de kleren die ze aan hebben. Ze leven nu in een onderkomen dat ze zelf hebben gemaakt van de overblijfselen van hun vroegere huis. Het beveiligingsbedrijf waar Nicoles man werkte is ingestort, waardoor hij geen werk meer heeft. Nicole had een klein bedrijfje, maar met het instorten van het huis, is ze haar voorraad kwijt en ze heeft geen geld om opnieuw te beginnen. De kinderen hebben geen school meer om naartoe te gaan, en sowieso kan het gezin het zich niet meer veroorloven om schoolgeld te betalen. Voor voedsel zijn ze afhankelijk van de hulp van Dorcas en de lokale partner.
Ondanks alles zijn ze dankbaar dat ze nog leven en dat er mensen zijn die naar hen omzien in hun nood.
