Kcuda Balai
Mevrouw Kcuda Balai woonde met haar man, vier kinderen en twee schoondochters in het dorp Kharjali, ongeveer vijf kilometer van Chassaddar. Trots, maar tegelijk verbijsterd, vertelt ze dat ze 2,5 hectare land hadden, waarop ze suikerriet en graan verbouwden. Hun voorraden graan waren voldoende om tot de volgende oogst genoeg te eten te hebben. Hun bezit bestond uit vier waterbuffels en drie geiten. Hun onderkomen bestond uit een huis met twee slaapkamers en een keuken. Hadden... Verleden tijd. Eind juli begon het te regenen. Nadat het drie dagen had geregend, werd hen geadviseerd het dorp te verlaten. Het was echter al te laat: voordat de inwoners konden vertrekken, stond het hele dorp al onder water.
Kcuda Balai is alles kwijtgeraakt: de voedselvoorraden, de gewassen die nog op het land stonden, de waterbuffels en de geiten. Het gezin is gered door een legerhelikopter en is vervolgens naar het kamp in Chasaddar gebracht. Daar kregen ze een tent en voedsel van ILAP, mogelijk gemaakt door donaties van ZOA. Het gezin is heel dankbaar voor de geboden hulp, vertellen ze erbij. Maar Kcuda Balai weet niet waar en hoe ze moet beginnen om haar leven vanuit het niets weer op te bouwen. Het zaaigoed is verdwenen, de buffels zijn dood, haar huis verwoest.
Bashir Ahmed (in Sukkur, Sindh) Bashir komt uit Jacobabad. In een huis gebouwd van gedroogde modder, woonde hij met in totaal 21 personen: zijn vrouw en hun vier kinderen, zijn vader, drie broers met hun vrouwen en hun acht kinderen. Het huis had vier kamers. Bashir huurde zeven hectare land, waar hij rijst en graan op verbouwde. Verder had hij nog tien geiten en een koe. Zijn voorraden bestonden uit 800 kilo rijst en 400 kilo graan. Op 14 augustus hoorden Bashir en zijn familieleden dat het water zou komen. Bashir haalde snel zijn familie bij elkaar, waarna ze op de vlucht sloegen. Ze moesten al door het water waden om weg te komen. Ze stonden letterlijk doodsangsten uit en de kinderen huilden van ellende. Gelukkig konden ze hun dorp nog net op tijd verlaten. Ze leven nog, maar al hun bezittingen zijn weggespoeld. Op dit moment zitten ze in een in alle haast opgezet kamp. Er is nauwelijks voedsel, ze drinken vervuild water en de tent die ze hebben gekregen, is te klein voor de hele familie. Bashir kan zich nauwelijks een voorstelling van zijn toekomst en dat van zijn familie maken. "We gaan terug naar huis en zullen opnieuw beginnen land te bebouwen," zegt hij. Bashir voegt hieraan toe dat hij zich zal gaan verhuren als dagarbeider, zodat ze met die extra inkomsten hun huis kunnen herbouwen.
Zhakia en haar zoon
Zhakia heeft acht kinderen en woonde in Shah Bare, ongeveer zeven kilometer van Charsadde. Haar man is ongeschoold arbeider. Voor de overstromingen hadden ze een geit, een buffel en een stenen huis met twee slaapkamers en een keuken.
Begin augustus begon het te regenen en twee dagen later waarschuwde de overheid dat ze het beste hun dorp konden verlaten. Maar het was al te laat, het dorp kwam snel helemaal onder water te staan. Zhakia en haar gezin werden gered door een legerhelikopter. Haar huis is volledig verwoest en de geit en de buffel zijn omgekomen in het water. De helikopter bracht hen naar een klein kamp in Charsadda. Daar kregen ze een tent, een stel kleren en wat voedsel, waar ze erg dankbaar voor zijn.
Maar Zhakia's zorgen voor de toekomst zijn groot. De buffel leverde melk voor haar en haar kinderen en de kalfjes verkochten ze voor goed geld. Ze hebben geen idee hoe ze ooit een nieuw huis zullen kunnen bouwen. Haar man verdient ongeveer twee euro per dag, wat nooit genoeg zal zijn om zelfs maar aan een huis te kunnen denken. Nu maakt Zhakia zich vooral zorgen om haar zoon. Hij heeft nare bulten op zijn gezicht. Wellicht komt dit door de steeds verslechterende hygiënische situatie in het kamp: er zijn namelijk niet genoeg latrines. De pijn die haar zoon voelt, voelt Zhakia ook, vertelt ze verdrietig.
Chanesir Cher (Sindh, zuid-Pakistan) Chanesir woont in het dorp Farried Derotharo. Met zijn vrouw en hun vijf kinderen, zijn ouders en zijn broer had hij een huis. Ze hadden vijftien koeien en honderd schapen, en 1600 kilo graan in voorraad. De familie pachtte zes hectare land, waarop ze graan, katoen en suikerriet verbouwden. De pacht die afgedragen moest worden aan de grondeigenaar, was zestig procent van de oogst. Op 13 augustus werden op televisie waarschuwingen voor dreigende overstromingen uitgezonden. Op die manier hoorde Chanesir dat de dijk tussen de rivier en zijn huis doorgebroken was. Hij moest rennen om zijn gezin te redden en nam zoveel mogelijk met zich mee. Helaas zijn al zijn koeien en zeventig van de honderd schapen omgekomen, is het huis volledig verwoest en is de volledige oogst verloren gegaan. Hoe hij zijn leven weer zal opbouwen? Hij weet het nog niet. Er staat een aantal vrienden om Chanesir Cher heen. Ze hebben allemaal vergelijkbare verhalen.
Kcuda Balai
Bashir Ahmed (in Sukkur, Sindh)
Chanesir Cher (Sindh, zuid-Pakistan)
